Anderen over Flevovuur!
FLEVOVUUR 2009 Het kampeerterrein de Banken, had dit weekend een vriendelijke roze gloed. Het groene gras kleurde mee met de zon en de tenten op het terrein kregen een vrolijke aanblik met vlaggetjes en regenbogen. De ruimte werd al gauw gevuld met vrolijk uitgedoste vrouwen, bloemtjeshoedjes fietsten voorbij en een warm onthaal met brede glimlachen, was de eerste aanblik die mijn verblijf al vanaf het begin een welkom gevoel gaven. De bekende tafrelen, van nooit opgezette tenten en vormen, die slechts vaag de contouren van een tentmodel aangaven en de aansnellende (stoere) vrouwe, die de redding kwam brengen, om het nachtverblijf tot een mooi geheel te vormen, kon ik vanaf mijn plek rustig bekijken. God, wie weet is daar de eerste schalkse blik een startsein geweest, voor een warm contact en gedeelde glimlachen in dit roze weekend met vuurgloed. Het terrein vulde zich al snel met grote, kleine tenten, vouwwagens, campers in allerlei kleuren en vormen. Een mooi bont geheel, een mooi bont gezelschap. Na het harde werken, in een wirwar van lijnen en haringen, werden we beloond met een heerlijke maaltijd. Langs lange tafels en een dinerbuffet, werd er aangeschoven, begroet en genoten, van het liefdevol klaargemaakte eten, de geuren en de stralende weer, dat we er zomaar gratis bijkregen. Een mooie open sfeer en al gauw gonzende gesprekken leken als vanzelf de start te maken van een weekend vol belofte. De belofte, dat het gezellig zou worden. Een mooi optreden met juichende aanmoedigingen, zette daarna de sfeer verder neer. De avond werd ingeluid met vuurplaatsen, voor ieder wat wils, in klein en groter gezelschap. De vuurkorven knisperden vrolijk en al gauw, werden de glazen (nou ja plastic bekers) geklonken en de eerste liederen, kwamen spontaan opwellen, waaronder natuurlijk het mooie en toepasselijke, FIRE ! De nacht was helder, de tent ijzig koud, koude billen, (van een overigens verder wel warme vrouw) en de verschillende nachtelijke tochten naar het toilet, door kou en vocht waren een niet zo warme ervaring. Gelukkig begon de dag met heerlijke warme zonneschijn, om allle kou en stijfheid, weer uit de botten te verdrijven. Na een lekker ontbijt in gemoedelijke sfeer, was er de tijd, om te gaan snuffelen aan het aanbod workshops. Het programma had voor iedereen wel wat te bieden. De zonaanbidsters konden zichzelf verwennen met een zonnebad. De sportievelingen namen een duik in het Veluwemeer. Massage op aanvraag, pure verwennerij. Lekker uitleven op djembe, bonte kleuren tekenen vanuit je ziel. Schilderijen, gedichten,takkenkunst. Het was een bont geheel. De middag stond in het kader van muziek en zang. Sfeervolle Balkanklanken,met publiek in vervoering, een enthousiaste groep deelneemsters bij de workshop, met publiek van buitenaf, die op de mooie klanken afkwamen. Natuurlijk mochten ze even luisteren. Na een mooi gearrageerd buffet, met inbreng van iedereen op het terrein, uitbuiken en koffie drinken, was er een heerlijke avond, vol met optredens. Mooie kleine arrangementen, ingetogen muziek. Liederen, die diepe herkenning opriepen en oude strijd, lekkere ritmische nummers, die al gauw uitnodigden tot dansen. Al gauw waren de stoelen leeg en het dansgras gevuld. Het dak ging er nog net niet af. Wat maar goed was, want de ochtend bracht grijze wolken en pijpestelen. Dus voordat we met een programma konden starten, maar eerst de tenten afbreken, om de spullen nog enigzins droog mee te kunnen nemen. Het dak dat gelukkig is blijven staan, deed verder dienst om alle workshops onderdak te gbieden. Een bont gekrakeel, met alles, wat er voorbij kwam en te zien was. Alle tafels bij elkaar schuiven en met z'n allen uitgebreid lunchen, was een feestelijke afsluiting van een bijzonder geslaagd, creatief, gezellig, warm en open weekend. Bedankt dames, dat ik dat met jullie heb kunnen delen. Wanneer gaan we weer !? Dini de Paauw
Sleeping with the enemy by Karina Meerman (Flevovuur 2007)
The things I say yes to... My epitaph will probably be "Curiosity killed the cat" rather than "She had her cake and ate it", which is what I really strive at. My wee music pal C had organised a weekend for women and she'd asked if me and my guitar wanted to come along on Saturday night, because she didn't want to be the only one singing and playing. Sure, I said. At the time, only 12 women (and I mean women's women) had signed up.
But C had done a remarkable job in marketing the event and last week she told me there would be about sixty women, three guitars, loads of drums and a tin whistle. But I was still welcome. And I had said yes, so I went, feeling a bit like a traitor in their midst. An infiltrator. To be the only hetero in such a large group, it felt peculiar. It wasn't the fear of being jumped on (I am not so jump-on-able I reckon) but more of pretending to be something I was not, just by being there, and being caught and hurting or offending someone. I know, life in my brain is never boring.
As usual, my fears aforehand were too large for the actual event and I had an excellent evening. I didn't socialise much and got freaked out by a spell of tree-hugging, fire-dancing mantra singing. But later in the night I disappeared into a corner with a Scottish guitar player and we sang all the songs that Dutch people usually don't want to hear. (Why o why do the Dutch never get enough of Let is Be, Yesterday, Streets of London, House of the Rising Sun, Blowing in the Wind?! The eighties happened since!). Our duo was joined by a few more music lovers, amongst them a woman with a very pure, high voice, a talent for harmonies and a huge memory for lyrics. (Let's do all the tragic ones! Go on, how many die in your song?) It was fantastic. So, sexual preferences aside, we all made beautiful music together. 
|